Alledaagse hufterigheid – de serie

Het park is na elke warme avond een puinhoop. De zware volle wijnflessen en tassen vol BBQ-spullen worden moeiteloos het park in gedragen, maar zodra alles op is en er alleen nog verpakkingen en restjes overblijven, is het opeens te moeilijk om op te ruimen.

Boodschappentassen vol zooi worden naast de niet eens volle vuilnisbak gezet, teveel werk om de pizzadozen zo klein te vouwen dat ze in de bak passen, te lastig om de blikjes per stuk in de bak te gooien …  

Vervolgens komen de kraaien en pikken alles open, waardoor alle etensresten en de smerige wegwerp-BBQs verspreid worden.

En daarna komen de honden die de plastic bakjes met restjes saus of slaatjes aflikken, en de folie waarmee de vleesspiesjes waren afgedekt en de splinterende satéstokjes aflebberen of in hun geheel naar binnen werken. 

Er is iemand die elke dag nieuwe gewone huisvuilzakken ophangt bij alle te kleine gemeentelijke vuilnisbakken, en bij elk picknickplekje, bij elk bankje. Elke dag nieuwe, uit eigen zak betaald. Er zijn ook mensen die regelmatig met hun eigen grijper en vuilniszak het park door gaan en alles opruimen wat ze tegenkomen aan afval.

Zie je die geestige sticker? Helpt niks.

Tegenwoordig ruim ik alles wat ik tegenkom op: elke snipper zooi, lege kratjes, blikjes, kroonkurken, sigarettenfilters, shagzakjes, vloeipakjes, gebruikte naalden en dito condooms, volle zakdoekjes, mondkapjes, broodzakken. Niet omdat het mijn hobby is, of mijn werk. Maar gewoon omdat ik me anders morgen weer kapot erger aan de zooi.

Dit bericht begon zijn leven als reactie op een stukje van een nu niet meer terug te vinden blog … Ik wilde reageren op haar blog, maar mijn reactie werd zo onfatsoenlijk lang (langer dan haar hele bericht), dat ik er maar een bericht op mijn eigen site van heb gemaakt.

Bedankt voor het lezen, en tot de volgende keer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *