Moord

Ik heb een heel volk vermoord.

Per ongeluk.

Maar toch.

Het begon met het idee dat al die planten bij het schuurtje het veld moesten ruimen voor een oud kastje. Het oude kastje kwam van de slaapkamer en moest het veld ruimen voor een nog ouder kastje. Wat weer een erfstuk was dat moest verhuizen toen de eigenaar ervan overleed.

Voordat ik nog verder terugga in de tijd nu eerst maar eens terug naar het uitgeroeide volk dat leefde in de aarde naast het schuurtje. Het volk dat ik nog heb geprobeerd te redden toen ik doorkreeg dat ik ze aan het vermoorden was.

Wat het precies zijn weet ik niet, metselbijen of zandbijen of misschien zijn dat dezelfde of …?

In de aarde waaruit ik al heel veel planten had losgetrokken, zaten gekke bolletjes die ik nog nooit eerder had gezien. Nou wemelt het daar in de buurt vaker van dingen die ik nog niet eerder zag, zoals vreemde anorectische minidwergdennetjes, die ik inmiddels ken als paardestaart, heermoes, Equisetum arvense. Vermoedelijk is deze afstammeling van de varens onze tuin ingereisd met het straatzand dat we lieten storten op de plek waar het schuurtje moest komen.

Net als een varen heeft heermoes geen bloemen maar sporen waarmee hij of zij zich verpreidt. Er is geen kruid tegen gewassen, zover ik weet. Het enige wat ik er tegen doe, is plukken. En meteen en rechtstreeks (dus zonder het onkruidbakje te gebruiken) in de groene kliko ermee.

De gekke bolletjes die ondergronds opdoken (wat, toegegeven, een wat merkwaardige uitdrukking is voor onbeweeglijke bolletjes), die bolletjes bleken de woonst van bijen. Nu zoemt het daar in de buurt altijd van de bijen, want ik probeer zo bijvriendelijk-mogelijk te tuinieren. Het kwartje viel pas toen meerdere bijen naar en van de bolletjes begonnen te vliegen en er zelfs een heel dikke, heel grote bij in het midden verscheen.

Vervolgens heb ik alles fout gedaan wat je maar fout kunt doen. De koningin heb ik verplaatst, de bolletjes opgegraven en op een andere zanderige plek neergelegd. In de zon, omdat bijen van warmte houden, toch? Maar de oorspronkelijke plek is zo ongeveer de koudste in mijn tuin, donker en vaak vochtig …

Na al dit geweld raakten de bamboestengels in alle drie de kleine bijenhotels vlakbij het hol (?) leger en leger. En mijn gemoed zwaarder en zwaarder. Dus nu moet ik voor de rest van mijn leven boete doen. Geen honing meer eten. Tuin aanpassen, alleen nog maar planten erin die een wezenlijke bij-drage leveren aan het welzijn van de bijen.

Och, en laat dat nou helemaal samenvallen met mijn eigen wensen.

Dus daar kom ik mooi mee weg.