Spring naar inhoud

Achttien jaar geleden verhuisden wij van een oud en tochtig huis naar een goed geïsoleerd nieuwbouwhuis in een zeiknatte nieuwbouwwijk. Een heerlijk nieuw huis, maar kijkend vanuit huis over de nieuwe "tuin" drong zich nog htext A Garden is a Friend you can Visit Anytimeet meest de associatie met het Finse meren-gebied op.

In die grauwe natte leegheid plantte ik een rhodo die ik uit de oude tuin had gehaald. Naïeve geit! In de kluit verschool zich listig wat zevenblad.

Kunnen planten juichen? Zo ja, dan heeft de verstekeling zich bij de aanblik van zoveel vierkante meters Lebensraum ongetwijfeld 't keeltje schor geschreeuwd. De rhodo legde uiteraard in no time het loodje, terwijl het zevenblad onverdroten uitbreidde.

Je kunt zevenblad op veel manieren bestrijden, las ik hier en daar op het onvolprezen www. Wat me daarbij opvalt, afgezien van het feit dat iedereen elkaar napraat, is de onmogelijkheid van de aangeboden oplossingen. Ja, je kunt zevenblad vast wel bestrijden door je grond drie maanden onder water te zetten, maar hé, hoe praktisch is dat?

Je kunt natuurlijk proberen het zelf allemaal op te eten (en nee, dit heb ik zelf niet uitgeprobeerd, want daarvoor heb ik inmiddels te weinig zevenblad in mijn tuin):

Maar als je daarin geen zin hebt, dan is er ook wel een plantaardige manier die zowel effectief als decoratief is: zet bij zevenblad gewoon planten die de concurrentie ermee aan kunnen, of die het zelfs verslaan als het om uitbreidingsdrift gaat. Hiermee heb ik ook meteen het nadeel van deze methode te pakken: veel van de planten die zevenblad aankunnen, zijn zelf ook flinke woekeraars. Toch kun je dan beter de Geranium macrorrhizum hebben groeien dan zevenblad, want deze Geranium ruk je zo uit de grond als het je niet langer bevalt. En dan is ie ook echt weg. Of beter nog: geef hem door aan de volgende die van het zevenblad wil worden verlost.

Met stip op 1 dus deze Geranium macrorrhizum, wegens alles-in-één: kan op elke plek - in de zon, in halfschaduw, in de schaduw - en in elke grondsoort. Een goed groeiende plant, wintergroen, geurig blad, sterk, geweldige concurrent van het zevenblad. Hier een uitgebreidere beschrijving.

Op 2 de vrouwenmantel, Alchemilla mollis. Een geduchte concurrent voor alles. Inheems, bloeit nog een tweede keer als je na de eerste bloei de bloemen afknipt, een oude bekende die verder geen betoog hoeft.

Op 3 de Aster divaricatus. Onbekend en daarom onbemind. En dat is jammer, want het is een sterke plant die het ook in de schaduw wel doet. Een laatbloeier, ook fijn voor bijen. Aster divaricatus bloeit met stervormige witte bloemetjes met een geelbruin hartje.

Tot slot: heb je nog geen tijd om het zevenblad aan te pakken, haal dan in ieder geval consequent de bloemen eruit. Zo verspreidt ie zich "alleen" via zijn wortels en niet ook nog eens via zaad. Je buren zullen je dankbaar zijn.