Moord

Ik heb een heel volk vermoord.

Per ongeluk.

Maar toch.

Het begon met het idee dat al die planten bij het schuurtje het veld moesten ruimen voor een oud kastje. Het oude kastje kwam van de slaapkamer en moest het veld ruimen voor een nog ouder kastje. Wat weer een erfstuk was dat moest verhuizen toen de eigenaar ervan overleed.

Voordat ik nog verder terugga in de tijd nu eerst maar eens terug naar het uitgeroeide volk dat leefde in de aarde naast het schuurtje. Het volk dat ik nog heb geprobeerd te redden toen ik doorkreeg dat ik ze aan het vermoorden was.

Wat het precies zijn weet ik niet, metselbijen of zandbijen of misschien zijn dat dezelfde of …?

In de aarde waaruit ik al heel veel planten had losgetrokken, zaten gekke bolletjes die ik nog nooit eerder had gezien. Nou wemelt het daar in de buurt vaker van dingen die ik nog niet eerder zag, zoals vreemde anorectische minidwergdennetjes, die ik inmiddels ken als paardestaart, heermoes, Equisetum arvense. Vermoedelijk is deze afstammeling van de varens onze tuin ingereisd met het straatzand dat we lieten storten op de plek waar het schuurtje moest komen.

Net als een varen heeft heermoes geen bloemen maar sporen waarmee hij of zij zich verpreidt. Er is geen kruid tegen gewassen, zover ik weet. Het enige wat ik er tegen doe, is plukken. En meteen en rechtstreeks (dus zonder het onkruidbakje te gebruiken) in de groene kliko ermee.

De gekke bolletjes die ondergronds opdoken (wat, toegegeven, een wat merkwaardige uitdrukking is voor onbeweeglijke bolletjes), die bolletjes bleken de woonst van bijen. Nu zoemt het daar in de buurt altijd van de bijen, want ik probeer zo bijvriendelijk-mogelijk te tuinieren. Het kwartje viel pas toen meerdere bijen naar en van de bolletjes begonnen te vliegen en er zelfs een heel dikke, heel grote bij in het midden verscheen.

Vervolgens heb ik alles fout gedaan wat je maar fout kunt doen. De koningin heb ik verplaatst, de bolletjes opgegraven en op een andere zanderige plek neergelegd. In de zon, omdat bijen van warmte houden, toch? Maar de oorspronkelijke plek is zo ongeveer de koudste in mijn tuin, donker en vaak vochtig …

Na al dit geweld raakten de bamboestengels in alle drie de kleine bijenhotels vlakbij het hol (?) leger en leger. En mijn gemoed zwaarder en zwaarder. Dus nu moet ik voor de rest van mijn leven boete doen. Geen honing meer eten. Tuin aanpassen, alleen nog maar planten erin die een wezenlijke bij-drage leveren aan het welzijn van de bijen.

Och, en laat dat nou helemaal samenvallen met mijn eigen wensen.

Dus daar kom ik mooi mee weg.

Zevenblad bestrijden

text A Garden is a Friend you can Visit Anytime

Achttien jaar geleden verhuisden wij van een oud en tochtig huis naar een goed geïsoleerd nieuwbouwhuis in een zeiknatte nieuwbouwwijk. Een heerlijk nieuw huis, maar kijkend vanuit huis over de nieuwe “tuin” drong zich nog het meest de associatie met het Finse meren-gebied op.

In die grauwe natte leegheid plantte ik een rhodo die ik uit de oude tuin had gehaald. Naïeve geit! In de kluit verschool zich listig wat zevenblad.

Kunnen planten juichen? Zo ja, dan heeft de verstekeling zich bij de aanblik van zoveel vierkante meters Lebensraum ongetwijfeld ‘t keeltje schor geschreeuwd. De rhodo legde uiteraard in no time het loodje, terwijl het zevenblad onverdroten uitbreidde.

Je kunt zevenblad op veel manieren bestrijden, las ik hier en daar op het onvolprezen www. Wat me daarbij opvalt, afgezien van het feit dat iedereen elkaar napraat, is de onmogelijkheid van de aangeboden oplossingen. Ja, je kunt zevenblad vast wel bestrijden door je grond drie maanden onder water te zetten, maar hé, hoe praktisch is dat?

Je kunt natuurlijk proberen het zelf allemaal op te eten (en nee, dit heb ik zelf niet uitgeprobeerd, want daarvoor heb ik inmiddels te weinig zevenblad in mijn tuin):

 

Maar als je daarin geen zin hebt, dan is er ook wel een plantaardige manier die zowel effectief als decoratief is: zet bij zevenblad gewoon planten die de concurrentie ermee aan kunnen, of die het zelfs verslaan als het om uitbreidingsdrift gaat. Hiermee heb ik ook meteen het nadeel van deze methode te pakken: veel van de planten die zevenblad aankunnen, zijn zelf ook flinke woekeraars. Toch kun je dan beter de Geranium macrorrhizum hebben groeien dan zevenblad, want deze Geranium ruk je zo uit de grond als het je niet langer bevalt. En dan is ie ook echt weg. Of beter nog: geef hem door aan de volgende die van het zevenblad wil worden verlost.

Met stip op 1 dus deze Geranium macrorrhizum, wegens alles-in-één: kan op elke plek – in de zon, in halfschaduw, in de schaduw – en in elke grondsoort. Een goed groeiende plant, wintergroen, geurig blad, sterk, geweldige concurrent van het zevenblad. Hier een uitgebreidere beschrijving.

Continue reading